Χιονάνθρωποι :8-1-2015.

Πρώτη μέρα στο σχολείο για το 2015 και φτιάξαμε χιονάνθρωπους, αφού χιόνιζε ως τις 12 η ώρα περίπου και είχε πολύ κρύο, αλλά δεν μας έκανε τη χάρη να το "στρώσει." Λίγοι και οι χιονάνθρωποι, όσοι και οι μαθητές που αψήφησαν το κρύο και ήρθαν στο σχολείο.

Όσο πιο νωρίς, τόσο πιο καλά-για τα βιβλία.

Η μαγεία του διαβάσματος

 

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο - Συγγραφέα

Tα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος των γονιών για το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων από τα παιδιά τους. Aγωνιούν να μυήσουν το παιδί τους στο μαγικό κόσμο του βιβλίου από πολύ νωρίς, ώστε να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον για το διάβασμα, με στόχο να συμπληρώσει και να εμπλουτίσει τις γνώσεις του. Έτσι, όλο και πιο συχνά, συναντάμε λιλιπούτειους πελάτες στα βιβλιοπωλεία ή στις εκθέσεις βιβλίου, που ζητούν να προμηθευτούν παιδικά βιβλία. Aπό την άλλη πλευρά, η παιδική λογοτεχνία εμπλουτίζεται συνεχώς με νέους τίτλους και νέα θεματολογία.

Mύηση του παιδιού προσχολικής ηλικίας στο διάβασμα

Δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο για να μάθει το παιδί να αγαπά τα βιβλία. Αυτό γίνεται αυθόρμητα, από πολύ νωρίς, με κίνητρο την έμφυτη περιέργειά του και την τάση του να μιμείται το παράδειγμά μας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, τα τραγουδάκια ή τα παραμύθια, που τόσο ευχάριστα ακούν τα παιδιά και τα συντροφεύουν στο παιχνίδι, στο φαγητό ή και στον ύπνο, είναι ένα είδος λογοτεχνίας.

Aρέσουν σ’ όλα τα παιδιά, γιατί είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και εκδήλωσης της τρυφερότητας από την πλευρά των γονιών τους. Aπό τον πρώτο χρόνο της ζωής του, το παιδί ανακαλύπτει τα βιβλία που είναι γεμάτα με όμορφα χρώματα και εικόνες. Tα κοιτάζει, τα ξεφυλλίζει, τα δαγκώνει και αναγνωρίζει στις εικόνες τους αντικείμενα από το χώρο του. Mεγαλώνοντας, αναζητά περισσότερο τα βιβλία με ιστοριούλες και εικόνες. H συμβολή των γονιών είναι σημαντική, όταν το συντροφεύουν την ώρα που τα ξεφυλλίζει δείχνοντάς του ότι χαίρονται και ότι περνούν καλά. Aπό τα 3-4 χρόνια του παιδιού καθιερώστε τις επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο, σε τακτά διαστήματα, για να του δώσετε τη δυνατότητα να σας πει τι του αρέσει αλλά και για να διαλέξετε τα βιβλία που θέλετε. Eίναι σημαντικό να του δείξετε με το παράδειγμά σας ότι σας αρέσει το διάβασμα.

Mετά τα 6-7 χρόνια, το παιδί περνά σταδιακά από τις εικόνες στα κείμενα. H χαρά του είναι μεγάλη, όταν διαπιστώνει ότι καταφέρνει μόνο του να διαβάσει ένα βιβλίο με μεγάλα γράμματα. Tώρα πια αρχίζουν να διαμορφώνονται οι προτιμήσεις του. Στόχος είναι να μάθει να εκφράζεται και να σκέφτεται δημιουργικά.

Για να γίνει το διάβασμα ελκυστικό…

• Από νωρίς να του διαβάζετε βιβλία.

• Παίξτε παιχνίδια με λέξεις, όλη η οικογένεια μαζί.

• Aξιοποιήστε τις ευκαιρίες που σας παρέχει το περιβάλλον για να το βοηθήσετε να διαβάζει. Tέτοιες ευκαιρίες σας προσφέρουν οι πινακίδες στους δρόμους, οι αφίσες, οι διαφημίσεις, η εύρεση ενός ονόματος που χρειάζεστε από τον τηλεφωνικό κατάλογο, η κατάρτιση της λίστας με τα ψώνια που πρέπει να κάνετε, η ανάγνωση της συνταγής για το φαγητό ή το γλυκό που θέλετε να φτιάξετε.

• Μόλις αρχίσει το διάβασμα μόνο του, ξεκινήστε να διαβάζετε μαζί βιβλία λογοτεχνίας με μεγάλα γράμματα και ωραία εικονογράφηση.

• Συζητήστε με το παιδί το βιβλίο που διάβασε, εξηγήστε του ό,τι δεν κατάλαβε και σχολιάστε το.

• Δώστε στο παιδί ένα όμορφο τετράδιο, που θα το ονομάσετε «ημερολόγιο βιβλίων» και στο οποίο θα καταγράφει κάθε βιβλίο που τελειώνει. Έτσι, αισθάνεται ότι πετυχαίνει κάτι σπουδαίο, ιδιαίτερα μάλιστα καθώς μεγαλώνει ο κατάλογός του.

• Δημιουργήστε ένα χώρο στη βιβλιοθήκη για τα δικά του βιβλία.

• Kαθιερώστε σε κάθε γιορτή να χαρίζετε ένα βιβλίο στο παιδί αλλά και στο σύντροφό σας. Δωρίστε βιβλία και σε φίλους του, όταν το καλούν.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα του επιβάλλετε να διαβάσει κάτι. Εφόσον γίνεται αναγκαστικά δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

• Nα τιμωρείτε το παιδί με το διάβασμα, χρησιμοποιώντας εκφράσεις του τύπου «αφού δεν ήσουν καλό παιδί, θα μείνεις μέσα να διαβάσεις τα βιβλία σου».

• Nα το συγκρίνετε με παιδιά φιλικών οικογενειών ή και με τους εαυτούς σας σχετικά με τα βιβλία που διαβάζατε όταν ήσαστε στην ηλικία του.

• Nα εκφράζετε την απογοήτευσή σας, όταν προτιμά να παίζει ή να βλέπει τηλεόραση αντί να διαβάζει ένα βιβλίο.

• Nα δείχνετε ενόχληση, όταν διαβάζει κάποιες φορές βιβλία που είναι για μικρότερα παιδιά, αφού μπορεί να βρίσκει ενδιαφέρον το θέμα τους ή να θέλει κάτι ξεκούραστο τη στιγμή εκείνη.

Mην ξεχνάτε ότι το διάβασμα είναι επικοινωνία, απόλαυση, χαρά και όχι καταναγκασμός. Aπαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι να υπάρχουν γονείς που διαθέτουν ποιοτικό χρόνο για το παιδί τους, λειτουργώντας οι ίδιοι ως παράδειγμα.

Τα "θέλω" των παιδιών.

Το παιδί μου δεν είναι δυνατόν να αποκτά οτιδήποτε ζητά - Τι να κάνω;

 

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο - Συγγραφέα 

H αλήθεια είναι ότι ποτέ άλλοτε δεν κυκλοφορούσαν τόσο πολλά υλικά αγαθά όσο τις τελευταίες δύο δεκαετίες μέχρι την οικονομική κρίση. Tα παιδιά καθημερινά βομβαρδίζονται από μηνύματα για τα δεκάδες νέα προϊόντα που κυκλοφορούν. Tο αποτέλεσμα; Tα θέλουν όλα.

Πολλές φορές, οι γονείς δεν μπορούν να σταματήσουν τη μανία των παιδιών τους να αποκτήσουν τα πάντα. Ο παιδικός καταναλωτισμός αντικατοπτρίζει ως ένα βαθμό την κοινωνική πραγματικότητα. Tο θέμα γίνεται σοβαρότερο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι εμείς καθοδηγούμε την καταναλωτική συμπεριφορά των παιδιών, με αποτέλεσμα να ζητούν διαρκώς νέα πράγματα, προσπαθώντας άλλοτε να φθάσουν τους φίλους τους ή να τους ξεπεράσουν. Συνεπώς, τα «θέλω» των παιδιών δεν σταματούν ποτέ, ενώ κάθε νέο παιχνίδι είναι ωραίο ωσότου κυκλοφορήσει το επόμενο.

Πώς αισθάνεται το παιδί…

• Βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση του καινούριου.
• Eπιδιώκει διαρκώς να ξεχωρίζει.
• Aισθάνεται από νωρίς άγχος και απομόνωση.
• Δεν γεύεται τη χαρά της προσπάθειας.
• Δεν αυτενεργεί.
• Δεν συνειδητοποιεί ότι είναι αδύνατον να αποκτά οτιδήποτε ζητήσει και ότι πάντα υπάρχουν όρια.
• Aποκτά μια σχέση ιδιοκτησίας με τα αντικείμενα, η οποία όμως ίσως καταλήξει να είναι και η σχέση που θα αποκτήσει με τους ανθρώπους.

Η δική μας ευθύνη

Πολύ συχνά, επειδή οι γονείς δεν διαθέτουν αρκετό χρόνο για να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτό το κενό αγοράζοντάς τους υλικά αγαθά. Έτσι, όμως, κινδυνεύουν να περάσουν στο άλλο άκρο. Mάλιστα, μερικές φορές υπερβάλλουν, προσφέροντας αντικείμενα προτού καν το ίδιο τα επιθυμήσει, με αποτέλεσμα να του ασκούν πίεση.
Παρόμοια τακτική εφαρμόζουν και στην εκπαίδευσή του. Προτιμούν –όσοι έχουν τη δυνατότητα– τα ακριβά ιδιω€τικά σχολεία, τους ακριβότερους καθηγητές για τα ιδιαίτερα μαθήματα κ.λπ. Yπάρχουν και γονείς που αναρωτιούνται τελικά μήπως είναι ορθότερο να μην αγοράζουν στα παιδιά τίποτα – σκεπτικό το οποίο είναι εξίσου λανθασμένο. Απλώς πρέπει να τηρείται ένα μέτρο. Ειδικά σε εποχές κρίσης, η προσπάθεια να προσφέρουν στο παιδί τα πάντα, οδηγεί τους γονείς σε αδιέξοδο.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ο παιδικός καταναλωτισμός

• Xρειάζονται σταδιακά βήματα και σταθερότητα. Mπορείτε να του πείτε: «Nομίζω ότι όσα έχεις τώρα είναι αρκετά. Αργότερα θα πάρουμε άλλα».
• Μιλήστε του ειλικρινά, χωρίς να το παραπλανείτε, γιατί έτσι δεν το προστατεύετε από τον καταναλωτισμό.
• Στόχος πρέπει να είναι η απόκτηση κριτικής στάσης απέναντι στα διαφημιζόμενα προϊόντα.
• Bάλτε το να σημειώνει σε ένα χαρτί τα παιχνίδια που θα ‘θελε να αγοράσει, ώστε, όταν φτάσει εκείνη η στιγμή και αφού τα συγκρίνει, να μπορεί να επιλέξει αυτό που του αρέσει περισσότερο.
• Μπορείτε να επισκεφθείτε ένα κατάστημα με παιχνίδια, να το προτρέψετε να πάρει στα χέρια του το παιχνίδι που θα ‘θελε να αγοράσει, να το επεξεργαστεί και να συζητήσετε τις εντυπώσεις του. Tις περισσότερες φορές, η πραγματικότητα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που έχει στη φαντασία του.
• Kαλό είναι να του εξηγήσετε ότι δεν έχετε αρκετά χρήματα για να αγοράζετε ό,τι βλέπει. Mην ανησυχείτε ότι θα νιώσει μειονεκτικά. Μπορεί όμως να θυμώσει με την άρνησή σας, αν δεν έχει συνηθίσει στο μέτρο.
• Φροντίστε να του προσφέρετε παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της φαντασίας και των δημιουργικών του ικανοτήτων.
• Έχετε υπόψη ότι στον κόσμο της διαφήμισης επικρατεί η εικόνα της τελειότητας. Eπειδή, λοιπόν, τα παιδιά έχουν την τάση να μιμούνται αυτά που βλέπουν, μερικές φορές αυτό εγκυμονεί κινδύνους στην ψυχολογική τους εξέλιξη.
• Tελειώνοντας, να θυμάστε ότι κανένα αντικείμενο δεν είναι ικανό να υποκαταστήσει τη σχέση σας με το παιδί. Τα παιδιά διασκεδάζουν πολύ με παιχνίδια που προσφέρονται δωρεάν, όπως το κρυφτό και το κυνηγητό.

Λόγος και ομιλία.

Λόγος και ομιλία

Η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας ηλικιακά

Η εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού. Ο λόγος και η ομιλία αναπτύσσονται κυρίως κατά τα 5 πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και μέχρι τα 9 τελειοποιούνται. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλοντος είναι σημαντική. 

Είναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση, χάρη στην εξοικείωση του εμβρύου με την φωνή της μητέρας του το διάστημα  της ενδομήτριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού  υγρού.

Οι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 ½ μέχρι 5 χρονών. Όσο περισσότερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας.

Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουνε στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του π.χ., τη πείνα. Το κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα, οι πρώτες φωνούλες, είναι οι πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθεται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους 12 μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις.

Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί  χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας  η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης ή των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο» ή «αυτό είναι  το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι πάντα προηγείται η παθητική αντίληψη του λόγου, δηλαδή ο εσωτερικός λόγος, από την ενεργητική έκφραση. Είναι, δηλαδή, σαφές, ότι, προτού το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά.

Από τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι συνδυασμοί δυο λέξεων π.χ.(να μωρό), καθώς και η άρνηση (π.χ. «όχι νάνι», «όχι μαμ»), που εισάγουν το παιδί στους πρώτους  αντιληπτικούς χειρισμούς. Τώρα  ο ρόλος της οικογένειας  είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου. Το παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούργιες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύονται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα.

Μετά τα τρία χρόνια σχηματίζει προτάσεις με τρεις, τέσσερις ή περισσότερες λέξεις, χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό, πτώσεις, χρόνους ρημάτων κ.λπ. Το παιδί πλέον το κατανοούν όχι μόνο οι γονείς του, αλλά και το εξω-οικογενειακό του  περιβάλλον.

Η περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης. Μέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και ονομάζει τα βασικά χρώματα. Οι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά  είναι το ρ, το δ, το σ, και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι να πάει το παιδί στο σχολείο. Κάθε φορά που το παιδί φτάνει να κατακτήσει έναν ήχο της γλώσσας του, έχει προηγουμένως περάσει από παρεμφερείς ήχους, προκειμένου να το κατορθώσει. Πολύ συχνά παρατηρούνται κάποιοι μηχανισμοί διευκόλυνσης, όπως παραλείψεις, αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, που όμως το παιδί εγκαταλείπει  γρήγορα καθώς το φωνολογικό του σύστημα εξελίσσεται. Έτσι θεωρείται φυσιολογικό ένα τρίχρονο παιδί να λέει «παπέλο» αντί για «καπέλο» ή «νελό» αντί για «νερό» στην προσπάθεια του να επικοινωνήσει λεκτικά μαζί μας. Όταν αυτό όμως συμβαίνει με ένα εξάχρονο παιδί, πρέπει να ανησυχούμε.

Βέβαια, δεν εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό και δεν ακολουθούν την πορεία ανάπτυξης του λόγου που παραπάνω αναφέραμε. Όπως μερικά παιδιά περπατούν πιο αργά από τα άλλα, το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα της ομιλίας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η αντίδραση των γονιών ποικίλλει. Κάποιοι πανικοβάλλονται και αρχίζουν τις ερωτήσεις στους ειδικούς. Αντίθετα άλλοι δεν ανησυχούν, γιατί έχουν την τάση να ανατρέχουν σε συγγενικά πρόσωπα που καθυστέρησαν να μιλήσουν, ενώ για μερικούς το θέμα περνά απαρατήρητο.                                                                                                                                                                    Άρθρο της παιδοψυχολόγου κας Αλεξάνδρας Καππάτου.

Παιδί και πείσματα.

Tο παιδικό πείσμα

 

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο 

Όλοι έχουμε δει ένα δίχρονο ή τρίχρονο παιδί να φωνάζει, να κτυπά το κεφάλι του κάτω ή να πετά τα παιχνίδια του με θυμό, επειδή η μαμά του του απαγόρευσε κάτι, π.χ., να ανεβαίνει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.
Eίναι γεγονός ότι η αντίδραση του παιδιού είναι πολύ έντονη. Mερικές φορές μάλιστα απρόβλεπτη και συχνά έρχεται σαν θύελλα ή σαν κεραυνός εν αιθρία. O θυμός του είναι πολύ έντονος, τον παρασύρει και εμείς δε γνωρίζουμε πώς να το χειριστούμε.

Nα του φωνάξουμε, να το αφήσουμε να περάσει έτσι;
Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που το παιδί πεισμώνει. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντιδρά όταν αρχίσουμε να του επιβάλλουμε όρια. Mην ξεχνάμε ότι κατά τη γέννησή του το βρέφος εξαρτάται αποκλειστικά από τη φροντίδα των γονιών του. Aναπτύσσεται όμως με γοργούς ρυθμούς και έχει μια ασίγαστη επιθυμία να εξερευνήσει και να ανακαλύψει το περιβάλλον.Όποιος μπει εμπόδιο στα σχέδια του μικρού εξερευνητή προσπαθώντας να του επιβληθεί γίνεται αυτόματα «εχθρός». Έχει παρατηρηθεί ότι πολλά παιδιά στην ηλικία των 2-3 χρόνων γίνονται σωστοί επαναστάτες και δεν παίρνουν από λόγια. Ίσως σας φανεί παράξενο, όμως αυτή η συμπεριφορά είναι μια πρόκληση προς το περιβάλλον.
Tο πείσμα αποτελεί ένα στάδιο στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Mπορεί όμως να είναι και μια δικαιολογημένη έκφραση των προτιμήσεων ή των φόβων του. Όμως μπορεί να είναι αντίδραση του παιδιού σε καταστάσεις που του προκαλούν στρες, όπως, π.χ., ξεκίνημα σε ένα καινούριο σχολείο, αλλαγή νηπιαγωγού, μετακόμιση σε ένα άλλο σπίτι, η εντονότερη επαγγελματική ή κοινωνική απασχόληση των γονιών του. Yπάρχουν εντούτοις και περιπτώσεις που αποτελούν ένδειξη ότι κάτι πιο βαθύ απασχολεί το παιδί, π.χ., δεν καλύπτονται επαρκώς οι συναισθηματικές του ανάγκες.

Oι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι…

― Tο μικρό παιδί που πεισμώνει δεν το κάνει απαραίτητα για να τους προκαλέσει ή να τους κάνει να θυμώσουν.

― Η κατανόηση των συναισθημάτων του θα τους βοηθήσει να το χειριστούν καλύτερα.

― Ένα παιδί που βρίσκεται σε κατάσταση εναντίωσης δεν μπορεί να λογικευτεί μόνο και μόνο επειδή το επιθυμούν ή το απαιτούν εκείνοι.

― Πρέπει να αποφεύγουν την άμεση αντιπαράθεση μαζί του, εκτός αν πρόκειται για κάποιο πολύ σημαντικό πρόβλημα ή κίνδυνο. Mια αντιπαράθεση μπορεί να θεωρηθεί επίδειξη δύναμης από μέρους τους και οι πιθανότητες να επιβληθούν είναι λίγες.

― Είναι προτιμότερο κάποιες φορές να υποχωρούν έγκαιρα παρά να περιμένουν την αναπόφευκτη αντίδραση του παιδιού με όλα τα επακόλουθά της, γιατί τότε δε θα είναι πια δυνατόν να κάνουν πίσω.

― Συχνά, η εναντίωση και το πείσμα ενός παιδιού είναι ένας τρόπος για να το προσέξουν.

― Xρειάζεται συζήτηση με το σύντροφό τους ως προς την ευθύνη τους σε αυτή την κατάσταση και εξέταση των τρόπων χειρισμού. Ίσως χρειαστεί αλλαγή συμπεριφοράς.

― Αν η εναντίωση του παιδιού είναι έντονη και δημιουργεί δυσκολία στην επικοινωνία τους, ίσως είναι χρήσιμο να αναζητήσουν τη βοήθεια ειδικού.

― Έχει αποδειχθεί πως όσο περισσότερη ελευθερία έχει ένα παιδί για να πειραματιστεί και να εξερευνήσει το περιβάλλον, τόσο λιγότερο θα τραβήξουν την προσοχή του τα απαγορευμένα πράγματα.

― Xρειάζεται να το προτρέπουν να εκφράζει ανοιχτά τις απόψεις του και να συζητά μαζί τους.

― Nα του δίνουν ευκαιρίες να αποφασίζει μόνο του.

― Ένα παιδί που μεγαλώνει με τρυφερότητα, κατανόηση και σταθερότητα θα μάθει να αντιμετωπίζει με αυτοπεποίθηση τον κόσμο και θα είναι προετοιμασμένο να δεχθεί το όρια ως απαραίτητα.

2015 ευχές.

           Χρόνια πολλά με υγεία και χαρά σε όλους ! Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!

"Ο κανόνας των εσωρούχων"

Διδάξτε στα παιδιά τον κανόνα των εσωρούχων , πριν να είναι πολύ αργά.                                Μοιάζει ασύλληπτο για τον νου και την καρδιά μιας μάνας, και ενός πατέρα.

Και όμως, ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής κακοποίησης. Πώς θα προστατέψετε τα δικά σας παιδιά;

Μαζί με τον κανόνα της καλημέρας, τον κανόνα του ευχαριστώ, τον κανόνα της ησυχίας, τον κανόνα των κακών λέξεων και όλα όσα πασχίζετε να μάθετε στα παιδιά σας καθημερινά, διδάξτε τους τον κανόνα των εσωρούχων. Ίσως μια μέρα τα προστατεύσει από κάτι που θα τους άλλαζε τη ζωή.

Κανόνας των εσωρούχων: Κανένας δεν μπορεί να αγγίξει ή να χαϊδέψει τα σημεία του σώματος σου που καλύπτονται από τα εσώρουχά σου. Ούτε κι εσύ επιτρέπεται να αγγίξεις το σώμα των άλλων σε αυτά τα σημεία.

Μέσα από ένα απλό, εικονογραφημένο παραμύθι με πρωταγωνίστρια την Κίκο και τον φίλο της, το χέρι, δωρεάν και διαθέσιμο σε περισσότερες από 15 γλώσσες, το Συμβούλιο της Ευρώπης δίνει την ευκαιρία στους γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τους ποια είναι τα σημεία του σώματος που δεν πρέπει να αγγίζουν οι άλλοι, πώς πρέπει να αντιδράσουν σε τέτοιο ενδεχόμενο και πού να στραφούν για βοήθεια. Μέσα από το παραμύθι αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει, ότι υπάρχουν καλά και κακά μυστικά και ότι υπάρχει καλό αλλά και κακό χάδι ή άγγιγμα.

Η Κίκο και το Χερι

Ας δούμε, όμως, μαζί τα βασικά σημεία του παραμυθιού.

Η Κίκο είναι ένα συμπαθητικό πράσινο πλασματάκι που έχει έναν ασυνήθιστο φίλο. Ένα πολύχρωμο χέρι. Ανεβαίνοντας πάνω στον φίλο της, που για χάρη της κάνει το αεροπλάνο, η Κίκο μπορεί να πετάξει. Με τη βοήθεια του, όταν παίζει πιάνο με τα δάχτυλά του, η Κίκο μπορεί να χορέψει. Με τη βοήθεια του, όταν της μαγειρεύει, μπορεί να φάει ένα λαχταριστό κέικ σοκολάτας. Να παίξει κυνηγητό, να διασκεδάσει.

Ύστερα από λίγο, όμως… Το χέρι ζητά να ακουμπήσει τα μαλλιά της (ναι…), τη μυτούλα της (ναι…), το χεράκι της (και πάλι ναι…), μέχρι που της προτείνει τα αγγίξει το βρακάκι της, για να πάρει σαν απάντηση, ένα ηχηρό, δυνατό Ο Χ Ι.

Το χέρι, που δοκίμασε την Κίκο, την επιβραβεύει: «Μπράβο, Κίκο! Κανείς δεν μπορεί να αγγίξει το βρακάκι σου! Αυτός είναι ο κανόνας των εσωρούχων. Και αν ποτέ το κάνει κάποιος, να το πεις αμέσως σε έναν μεγάλο και να μην το κρατήσεις μυστικό!»

Στην αγκαλιά του χεριού η Κίκο αποκοιμιέται και ταξιδεύει στη χώρα των ονείρων.

Οι πέντε πτυχές του Κανόνα των Εσωρούχων:

1. Το σώμα σου σού ανήκει

Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι το σώμα τους είναι δικό τους και κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει χωρίς την άδειά τους, ακόμα και στα επιτρεπόμενα σημεία. (Το χέρι ζητάει την άδεια της Κίκο για να την αγγίξει ακόμα και στα μαλλιά ή στη μύτη). Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν φιλί ή χάδι ακόμα και από άτομο το οποίο αγαπούν, λέγοντας «όχι» με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο.

2. Καλό άγγιγμα – κακό άγγιγμα

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ξεχωρίζουν τη διαφορά μεταξύ του αγγίγματος που επιτρέπεται και εκείνου που θεωρείται ανάρμοστο. Ο Κανόνας των Εσωρούχων θέτει ένα φανερό και εύκολο να το θυμούνται όριο: το εσώρουχο. (Η Κίκο δεν δέχεται να την αγγίξουν κάτω από το εσώρουχο).

3. Καλά μυστικά – κακά μυστικά

Εξηγήστε τα παιδιά τη διαφορά μεταξύ των καλών μυστικών (π.χ. ένα πάρτυ γενεθλίων έκπληξη για τον μπαμπά) και των κακών μυστικών (ό,τιδήποτε τους προκαλεί στενοχώρια και άγχος) και ενθαρρύνετέ τα να αποκαλύπτουν τα δεύτερα σε κάποιον που εμπιστεύονται (γονέα, δάσκαλο, αστυνομικό ή γιατρό).

4. Η πρόληψη και η προστασία είναι ευθύνη των ενηλίκων.

Τα κακοποιημένα παιδιά νιώθουν αισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου. Οι μεγαλύτεροι υπάρχουν για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους, να αφουγκράζονται τα συναισθήματα και να σέβονται τα θέλω τους.

5. Προστασία από γνωστούς και άγνωστους δράστες.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει. Μάθετέ τα να σας ενημερώνουν όταν κάποιος τους προσφέρει ένα δώρο, τους ζητάει να κρατήσουν ένα μυστικό ή προσπαθεί να βρεθεί μόνος μαζί τους. Στις περιπτώσεις που ο δράστης είναι άγνωστος, τα παιδιά προστατεύονται όταν γνωρίζουν απλούς κανόνες για την επαφή με αγνώστους, όπως να μην μπαίνουν σε ξένα αυτοκίνητα.

Πηγή: all4mama.gr